10.02.1837 – Zmarł Aleksander Puszkin

Do Czaadajewa (fragment)

Póki swobody płomień tajny

Rozpala serc szlachetnych wnętrze,

Ojczyźnie, bracie mój, oddajmy

Porywy duszy najgorętsze.

O druhu, wierz mi, wzejdzie ona

Szczęśliwa gwiazda nad ojczyzną,

Zerwie się Rosja przebudzona

I na ruinach despotyzmu

Wyryje lud nasze imiona

Dnia 10 lutego 1837 roku zmarł największy poeta rosyjski, Aleksander Puszkin, autor wspaniałych poematów („Eugeniusz Oniegin”, „Połtawa”, „Cyganie”, „Jeździec Miedziany”, „Fontanna Bakczyseraju” i inne), powieści obyczajowych („Córka kapitana”, „Opowieści Biełkina”, „Dubrowski”), wielu pięknych wierszy lirycznych.

Wiele spośród tych utworów poświęconych jest obronie idei wolności, wiele wymierzonych jest przeciw despocie-carowi i arystokracji rosyjskiej. Wiersze jego obrazują związek, jaki łączył poetę z postępową opozycją rosyjską. Potwierdza to również fakt, że Puszkina łączyła serdeczna przyjaźń z poetami-dekabrystami, rewolucjonistami szlacheckimi, uczestnikami powstania przeciw caratowi. Upadek powstania przeżył poeta bardzo boleśnie i dał temu wyraz w dwóch wierszach: „Arion” i „Pismo na Sybir”. Przyjaźnił się z naszym największym poetą, Adamem Mickiewiczem, w czasie jego pobytu na zesłaniu w Rosji.

Utwory Puszkina cechują wielkie walory artystyczne. Język ich jest ogromnie barwny i obrazowy, przy tym prosty: poeta oparł go o mowę ludu rosyjskiego.

Na podstawie Kalendarza Młodzieży 1954