28.11.1942 – Ginie Marceli Nowotko

Działalność Marcelego Nowotki – pierwszego sekretarza Polskiej Partii Robotniczej – jest wcieleniem najpiękniejszych tradycji polskiego rewolucyjnego ruchu robotniczego.

Wierny syn narodu polskiego i polskiej klasy robotniczej, jeszcze jako młody chłopiec pracując w cukrowni w Ciechanowie związał się na śmierć i życie z ruchem rewolucyjnym. Aktywny członek SDKPiL, Marceli Nowotko stał się z chwilą powstania Komunistycznej Partii Polski jednym z jej najwybitniejszych i najofiarniejszych działaczy. Był instruktorem na okręgi wiejskie i sekretarzem okręgowym partii w Zagłębiu Dąbrowskim, w Łodzi, w Warszawie Podmiejskiej.

Niezmordowaną działalność na trudnych i odpowiedzialnych odcinkach pracy partyjnej przerywa aresztowanie. W katowniach burżuazji nieugięty bojownik stoi na czele komuny więziennej. Po wyjściu z więzienia wraca natychmiast do pracy. Ponownie aresztowany i skazany na 12 lat więzienia, wydostaje się na wolność dopiero we wrześniu 1939 roku.

W chwili napaści hitlerowców na Związek Radziecki, Nowotko znajdował się w Białostockiem. Na początku 1942 roku przedziera się do kraju, gdzie wraz z grupą byłych działaczy KPP organizuje Polską Partię Robotniczą – jedyną partię, która podjęła zdecydowaną walkę z okupantem, kontynuatorkę najlepszych rewolucyjnych tradycji polskiego ruchu robotniczego. W najtrudniejszym okresie jej działalności Marceli Nowotko jest pierwszym sekretarzem Komitetu Centralnego partii. Partia klasy robotniczej kierowana przez Marcelego Nowotkę rosła w siłę, wywołując przerażenie okupanta i współpracujących z nim zdrajców narodu z obozu reakcji polskiej. To z ich polecenia prowokator dokonał 28.11.1942 roku ohydnego morderstwa wyrywając z szeregów partii jej pierwszego sekretarza.

Na podstawie Kalendarza Młodzieży 1954

opracował:

Peter